Crkva Svete Trojice u Beogradu

Usled naglog širenja Beograda nakon Prvog svetskog rata, javila se potreba za podizanjem hrama koji bi zadovoljio verske potrebe stanovnika Voždovačkog kraja, na području koje se u to vreme zvalo „Predgrađe Vojvode Stepe” (Pašino brdo).

Pokretač ove zamisli je bio Živojin Radosavljević, učitelj u penziji i sekretar Odbora za izgradnju velikog hrama Svetog Save. Izneo je predlog Društvu za unapređenje ovog predgrađa, čiji je bio član, da se zakupi neka kuća i adaptira u kapelu u koju bi se  preneo ikonostas stare Svetosavske crkve. Ovo je trebalo da bude neka vrsta prelaznog rešenja, dok se ne stvore uslovi za izgradnju novog hrama.

OSNIVANjE HRAMA
Iako je bilo nekih protivljenja od strane članova Društva koji su smatrali da kapela nije dovoljno ugledna, ipak je postignut dogovor, u nadi da će se u budućnosti podići veliki hram. Za tu namenu je izabrana zgrada u ulici Gospodara Vučića br.89, koja je u to vreme bila letnjikovac vojvode Bojovića. Nakon što je kapela uređena, postavljen stari ikonostas iz crkve Svetog Save, nabavljeni bogoslužbeni sasudi, osvećena je 8. decembra 1935. godine.
Osvećenje je izvršio episkop Vikentije (Vujić), i posvećena je Svetoj Trojici.
Bila je neobično važna za duhovni život prestonice, jer je u to doba ovo bila jedina crkva na potezu hram sv. Save - Grocka, i zadovoljavala je verske potrebe više od stotinu hiljada građanja. U doba vladavine komunista, tako gotovo neprimetna sa ulice Gospodara Vučića, pružala je neku vrstu molitvenog utočišta svim onima koji su želeli da izbegnu znatiželjne poglede i progonitelje.
Tokom savezničkog bombardovanja Beograda 18. maja 1944. godine, ovaj deo grada je pretrpeo velika stradanja iako u blizini nije bilo nikakvih vojnih objekata.  Uprava hrama odlučila da svake godine tog dana vrši parastos izginulima.
Crkvena opština je još 1935. godine počela da pregovara o kupovini placa za izgradnju planiranog hrama, ali je to realizovala tek  po završetku rata 1947. godine, kupivši zemljište od Karla Husnika na tromeđi ulica Trebinjske, Kruševačke i Kolašinske. Izabrala je najlepšu lokaciju na brdu, na mestu na kome se nekada nalazila češka kolonija. Međutim, komunistički režim je ubrzo nacionalizovao ovo zemljište sa obrazloženjem da će se na toj lokaciji napraviti park, tako da je Crkvena opština, nemajući drugo rešenje, 22. septembra 1953. godine donela odluku da otkupi zgradu u kojoj se već nalazila kapela.

NOV IKONOSTAS
Nov ikonostas, ukrašen biljnim i životinjskim ornamentima u duborezu, je crkvi Svete Trojice ustupio protojerej Milivoje Crvčanin iz Beograda. Osveštao ga je Njegova Svetost Patrijarh Srpski German 25. oktobra 1959. godine. Rađen je u Rezbarskoj školi u Ohridu po nacrtu ruskih umetnika Bilibina i Katkova iz Pariza.
Ikone su raspoređene tako da se sa desne strane Carskih dveri nalaze ikone Hrista Spasitelja i Sv. Jovana, a sa leve strane ikona Presvete Bogorodice i arhiđakona Srefana. Na Carskim dverima su oslikane Blagovesti.  U hramu se od nedavno nalazi i Iverska ikona Presvete Bogorodice koja je donešena iz svetogorskog manastira Iviron.  
Starešina hrama, protojerej Milorad Ostojić, uređuje parohijski list hrama Svete Trojice pod nazivom „Svetotrojično slovo”, koji izlazi periodično.
Planira se obnova hrama, adaptacija crkvenih prostorija, izgradnja kapije i uređenje porte.     

Crkva Preobraženja Gospodnjeg na Pašinom brdu

Crkva i verni narod ovog kraja, i pored svih poteškoća, nisu odustajali od namere da podigne veliki hram na Pašinom brdu. Ovaj plac, koji je kupljen 1939. godine, pa nacionalizovan u doba komunističke vladavine, vraćen je 1994. godine godine u posed Srpske pravoslavne crkve.

Izgradnja hrama je otpočeta u aprilu 2000. godine, po projektu arhitekte Ljubice Bošnjak.  Protojerej-stavrofor Branislav Govedarica, tadašnji starešina hrama Svete Trojice, koji je bio glavni nosilac i realizator ovog projekta, izneo je predlog Njegovoj Svetosti Patrijarhu Pavlu da hram bude posvećen Preobraženju Gospodnjem, imajući u vidu da se hram gradi na početku novog milenijuma nagoveštavajući duhovni preobražaj naroda. Patrijarh se saglasio sa ovim predlogom i 12. juna 2005. godine osvetio novopodignuti hram posvetivši ga Preobraženju Gospodnjem.
Iako još predstoje mnogi radovi na njegovom dovršenju i uređenju porte kao što su oslikavanje hrama, zamena privremenog ikonostasa novim, izgradnja novog parohijskog doma, itd, bogoslužbeni život se odvija neometano. Pri hramu je aktivan  hor Preobraženja Gospodnjeg, kao i dečiji hor, a sveštenstvo ima u planu i organizovanje duhovnih tribina.